- hiç kimseyi mi özlemedin?
- özlemedim, özlersem üzülürüm.

Bir de işin sonunda efkardan alkolik olmak var, keş olmak var. Kendime güvenimse yok. Bağımlılıklara meyyalim vallahi dertten.

if you run/ I'll wait

http://www.youtube.com/watch?v=qyhlzEqY3LE
her dinlediğimde ağlamak.

she's not a girl who misses much

Fromm

Ve bunu her dinlediğimde ödüm kopuyor karışık kafamla yanlış kararlar almaktan.
http://fizy.com/#s/154ckb

Acaba diyorum Fromm'un dediği gibi ne istediğimi anlamk için rüyalara mı yatsam, eşek gibi sarhoş olup birilerine kendimi mi sorgulatsam, hipnoz mu ettirsem kendimi?

Ben çözemicem çünkü ne istediğimi, ne hissettiğimi.

Yine Yine Yine

Yine aynı hislere kapıldım, yine sorumluluğun ağırlığı, suçluluk duygusu. Kaçmaya çalışıyorum, ondan, kendi düşüncelerimden. Yine kalbime bir hipopotam oturmuş, kalkmaya niyeti yok.

 Her gün gazete okurken, haberleri izlerken yaşanan vahşetlerden haberdar oluyoruz. Bebekler, küçücük çocuklar, masum insanlar işkence görüyor, tecavüze uğruyor, acı çekerek ölüyor ya da acı içinde yaşamlarını sürdürmeye devam ediyor. Peki neden inandığımız “tanrı” ya da “allah” artık neye dua ediyorsak buna müsade ediyor? Esirgeyen ve bağışlayan diye andığımız, masumları koruduğuna inandığımız yüce varlık bunlar olurken ne yapıyor? İnsanların içine neden merhamet duygusunu koyup muhafaza etmiyor, acımasızlığı düşüncede belirdiği anda bitirmiyor? Kutsal kitaplar bize cennet ve cehennemden bahsediyor ama dünyadan öte cehennem var mı? 

Bu soruları senelerdir yanıtlamaya çalışıyordum, yapamadım. Hiç bir şeye inanmamak, çaresiz anlarımda yardım isteyebileceğin manevi bir dayanağının olmaması zor geliyordu gözüme. Ama artık kabullenmek zorundayım. İnanamıyorum, inanmak isterdim ama inanamıyorum.